Kinderombudsmannen: laat jongeren niet opdraaien voor falen van de overheid
Kinderen van gedupeerde ouders lopen nog altijd vast met hoge studieschulden die mede het gevolg zijn van het kinderopvangtoeslagschandaal. Zes lokale kinder- en jeugdombudsmannen vinden dat deze jongeren niet langer van regeling naar regeling en van instantie naar instantie mogen worden verwezen. In aanloop naar het commissiedebat Hersteloperatie Kinderopvangtoeslag van 14 oktober roepen zij de Tweede Kamer op in actie te komen.
De jongeren om wie het gaat, zijn niet als zelfstandig slachtoffer van het toeslagenschandaal erkend. Terwijl het overheidsfalen wel degelijk grote gevolgen heeft gehad voor hun jeugd, opleiding en financiële toekomst. Bestaande compensatieregelingen en maatwerkmogelijkheden bij DUO bieden voor een deel van deze jongeren geen oplossing.
De wettelijke ruimte is er al
Volgens de kinderombudsmannen hoeft geen nieuwe herstelregeling te worden opgetuigd om hen alsnog verder te kunnen helpen. De Wet studiefinanciering 2000 bevat al een hardheidsclausule waarmee in bijzondere gevallen van de regels kan worden afgeweken. Die mogelijkheid is eerder gebruikt om studieschulden van gedupeerde ouders kwijt te schelden.
De kinderombudsmannen stellen daarom een principiële vraag: waarom zou die ruimte niet kunnen worden benut voor hun kinderen, wanneer ook hun studieschuld aantoonbaar samenhangt met hetzelfde overheidsfalen? De kinderombudsmannen vragen de Tweede Kamer daarom de staatssecretaris op te roepen een duidelijk beleidskader vast te stellen, zodat DUO de hardheidsclausule gericht kan toepassen op deze afgebakende groep jongeren.
Deze jongeren vragen niet om nóg een regeling. Ze vragen om een overheid die de ruimte die er al is daadwerkelijk gebruikt om herstel te bieden.
De oproep is ondertekend door de kinder- en jeugdombudsmannen van Metropool Amsterdam, Rotterdam-Rijnmond, Den Haag, Utrecht, Nijmegen en Groningen. Zij vragen al langer aandacht voor de positie van deze jongeren. In februari publiceerden zij het rapport Het is niet jouw (studie)schuld!, gevolgd door een position paper en een zorgenbrief aan de politiek.